Język poetycki Wojaczka
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Tym, co najbardziej zwraca uwagę w lirykach polskiego Rimbauda, jest specyficzny język. Wiele tu słów potocznych, wręcz wulgarnych, zwłaszcza tych związanych z fizjologią ludzkiego ciała:

gdzie moja męskość głową fioletową straszy
poślubiona dziewica regularnie krwawi
/„Ballada bezbożna”/

nie ta która cieknie z wargi
przegryzionej przy orgazmie
nie ta którą wieprze broczą
na użytek kaszanki
/„Ballada o prawdziwej krwi”/

Dla Wojaczka pojęcie tabu językowego właściwie nie istnieje, a jeśli nawet – służy tylko temu, by je przekroczyć. Poeta łamie je w dwóch wymiarach – na poziomie obrazowania:

Dla kogo, gdy odpinam ci spinkę u stanika
I dotykam twych piersi, nieumyślnie się wzdrygasz?
/„Ten trzeci”/

Któż to chodzi z butami po nagim ciele kobiecym
Odpowiadam: poeta
Gnój
alfons swej śmierci, co ją rymuje wciąż ze śmiechem
/„Babilon”/

oraz na poziomie reguł mowy eufemistycznej (czyli na płaszczyźnie stricte językowej):

A ostatecznie dać mi choć wódki żebym pił
I potem rzygał bo poetów należy używać
/„Prośba”/

Zdarza się jednak zupełnie inaczej, szczególnie wtedy, gdy wypowiada się jako kobieta. Pojawia się wówczas pewnego rodzaju czułość, poetyzmy, obrazy, choć nadal dosłowne, łagodnieją. Podobnie jest w wierszach dotyczących pisania i bycia poetą.

Wyobraźnia poetycka Wojaczka ma przede wszystkim charakter językowy. Język jest dla niego przede wszystkim tworzywem, które można przekształcać i którym można manipulować. Znane wyrażenia i zwroty często pojawiają się w zaskakujących kontekstach, w nietypowych zestawieniach, jak to ma miejsce np. w wierszu „Sezon”, gdzie czytamy:

Tylko drzewa się ruszają
niepospolite ruszenie drzew.

Tym, co go interesuje najbardziej, jest próba dotarcia za pomocą słowa do istoty opisywanej rzeczy. Poezja staje się nie tyle sztuką obrazowania, co sztuką słowa samego w sobie.

Warto też zwrócić uwagę, że przy całym swoim nowatorstwie Wojaczek jest tradycjonalistą, szczególnie w zakresie konstrukcji wierszowej. We wszystkich czterech tomach bardzo często występują tak klasyczne dla wiersza polskiego strofy jak dystych (Inna bajka, Polonia restituta, Na odwrocie starego wiersza) strofa czterowersowa (Modlitwa szarego człowieka, Mówię do ciebie cicho) oraz takie gatunki jak sonet (Ojczyzna), piosenka, list czy ballada (cykl Piosenka bohaterów, Ballada bezbożna, List spod celi I i II). Nieobce są mu także zabawy rymami (Na jednym rymie, Żeńskie rymy nocy lipcowej).

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Rafał WOjaczek - biografia
2  Wojaczek a Rimbaud
3  ciekawostki



Komentarze
artykuł / utwór: Język poetycki Wojaczka


  • Wojaczek jest bardzo ciekawą postacią.Pisałam o nim pracę maturalną!Co do języka to, rzeczywiście jest on w pewnych momentach wręcz rażący, ale na tym właśnie polega orginalność jego poezji! nie można cały czas tkwić w sztywnej formule, że wiersz= piękny język i metafory! sama piszę wiersze i wiem, że trzeba eksperymentować, próbowć wyrazić siebie jakoś inaczej, a dzisiejszy świat trudno jest nazwać poprzez inne słownictwo, tak samo jak Wojaczkowi trudno było zaakceptować szary, obcy świat PRL-u!!!!!!!!!
    Basia (whitequeen88 {at} wp.pl)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: